วศินบุรี สุพานิชวรภาชน์ ศิลปินรางวัลศิลปาธรประจำปี 2553 เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในประเทศไทยจากการสร้างสรรค์ผลงานโดยมีเซรามิกเป็นสื่อกลางหลัก เขาเติบโตและคลุกคลีอยู่กับโรงงานเซรามิกเถ้า ฮง ไถ่ ในจังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญที่ทำให้เขาเกิดความเชี่ยวชาญอย่างลึกซึ้งในวัสดุดินและกระบวนการเผา นอกเหนือจากงานเซรามิก เขายังขยายขอบเขตการทำงานไปสู่ภาพถ่าย ประติมากรรม ศิลปะจัดวาง และศิลปะชุมชน ปรัชญาการทำงานของวศินบุรีมักสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ วัสดุ และกาลเวลา โดยเฉพาะความหลงใหลในคุณลักษณะของดิน ซึ่งเป็นวัสดุที่เต็มไปด้วยปัจจัยเหนือการควบคุม สำหรับเขาแล้ว เซรามิกคือการทำงานร่วมกับธรรมชาติที่แฝงไปด้วยสภาวะไม่จีรัง (Impermanent state) เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิและปัจจัยในเตาเผามักมอบผลลัพธ์ที่ศิลปินไม่อาจควบคุมได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ผลงาน PintONE มีจุดเริ่มต้นจากการขุดค้นพบไหน้ำปลาและเศษกระเบื้องจำนวนมากในพื้นที่โครงการ วัน แบงค็อก ซึ่งศิลปินนำมาตีความใหม่ในรูปทรงของปิ่นโต ภาชนะที่สะท้อนถึงภูมิปัญญาและการแบ่งปัน ชื่อผลงานคำว่า โทน (Ton) มาจากภาษาเยอรมันที่แปลว่าดิน (พหูพจน์คือ Tone) สื่อถึงรากเหง้าของวัสดุที่เชื่อมโยงอดีตและปัจจุบันเข้าด้วยกัน วศินบุรีเลือกทำสีเคลือบและสร้างลวดลายบนเซรามิกแต่ละชั้นโดยจินตนาการต่อยอดจากเศษเสี้ยวเดิมที่ขุดพบ ให้กลายเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ร่วมสมัยที่พร้อมจะส่งต่อคุณค่าจากอดีตไปสู่อนาคต “ผมเลือกรูปทรงของปิ่นโต เพราะนอกจากเป็นภาชนะ เราคุ้นเคยกันมายาวนาน แต่ถึงทุกวันนี้ ก็ยังคง ร่วมสมัยเสมอ ปิ่นโต คือภูมิปัญญาที่เป็นตัวแทนของอดีต และไม่เคยสูญเสียคุณค่า ยังคงร่วมสมัย และสามารถคงอยู่ในอนาคตได้อย่างแน่นอน“