เอล์มกรีน & แดรกเซท คือศิลปินคู่หูแถวหน้าผู้ทรงอิทธิพลในวงการศิลปะร่วมสมัย พวกเขาสร้างสรรค์ผลงานที่เล่นกับการตั้งคำถามและนิยามสิ่งที่พบเห็นผ่านการย้ายที่ทางของวัตถุในชีวิตประจำวันไปสู่พื้นที่สาธารณะหรือบริบทใหม่ โดยมีผลงานศิลปะจัดวางจัดแสดงในเทศกาลศิลปะร่วมสมัยสำคัญระดับโลก อาทิ เวนิส เบียนนาเล่ เบอร์ลิน เบียนนาเล่ และควังจู เบียนนาเล่ หนึ่งในผลงานศิลปะจัดวางที่สร้างชื่อเสียงและเป็นที่จดจำมากที่สุดคือ Prada Marfa (2548) ซึ่งเป็นการจำลองร้านบูติกของปราด้าในขนาดเท่าจริงไว้กลางทะเลทรายในรัฐเท็กซัส เพื่อสะท้อนภาพลักษณ์ของลัทธิบริโภคนิยมและกระแสแฟชั่นที่เชี่ยวกราก หรือผลงาน Van Gogh’s Ear (2559) สระว่ายน้ำรูปใบหูขนาดใหญ่ที่จัดวางในแนวตั้ง ณ ร็อกกี้เฟลเลอร์ พลาซ่า ใจกลางนิวยอร์ก ซึ่งภายหลังได้ย้ายไปจัดแสดงชั่วคราว ณ K11 พื้นที่รีเทลและศิลปวัฒนธรรมในฮ่องกง เมื่อปี 2562

ในประติมากรรม Zero ที่สูงกว่า 8 เมตร ศิลปินได้นำสระว่ายน้ำ ซึ่งเป็นวัตถุในชีวิตประจำวันมาลดทอนจนเหลือเพียงโครงสร้างวงรี บันได และกระดานกระโดดน้ำ เดิมประติมากรรมชิ้นนี้เป็นงานคอมมิชชั่นสำหรับจัดแสดง ณ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณหน้าอาคารอีสต์ เอเชียติก ในเทศกาลบางกอก อาร์ต เบียนนาเล่ ครั้งที่ 1 (2561) และปัจจุบันได้ติดตั้งถาวรหน้าบ่อน้ำ ณ พาเหรดปาร์ค สวนหน้าอาคารพาเหรด โครงการ วัน แบงค็อก บนถนนพระราม 4 รูปลักษณ์ที่เป็นซุ้มโค้งของผลงานชิ้นนี้ยังเป็นการตั้งคำถามต่อขนบดั้งเดิมของประติมากรรมสาธารณะ ที่มักจำกัดอยู่เพียงการเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์หรืองานศิลปะนามธรรมขนาดใหญ่ และยังเชื่อมโยงไปถึงซุ้มประตูปฏิมากรรมสำคัญทั่วโลก โดยเฉพาะ Gateway Arch ของเอโร ซาริเนน อาจกล่าวได้ว่า Zero คือบทสรุปของผลงานในชุดสระว่ายน้ำ ที่ทั้งคู่เคยสร้างสรรค์มาก่อนหน้านี้ อาทิ Powerless Structures, Fig. 11 กระดานกระโดดน้ำที่เจาะทะลุหน้าต่างพิพิธภัณฑ์หลุยเซียน่า และ Death of a Collector ผลงานจัดแสดงนักสะสมศิลปะลอยคว่ำหน้าในสระน้ำ ณ เทศกาลเวนิส เบียนนาเล่ ครั้งที่ 53 (2552)